środa, 31 grudnia 2014

Top 10 - rok 2014

1. Mushishi Zoku Shou (oba sezony)
Gatunki: supernatural, okruchy życia
Targetowa widownia: seinen
Sezon wydawniczy: zima i jesień
Ilość odcinków: 10 + 10 (+25, sezon pierwszy)
Pros: muzyka, grafika, bohaterowie, symbolizm każdej z historii, odprężający klimat, cudowny opening, sam fakt bycia Mushishi - chyba nie muszę tłumaczyć pierwszego miejsca nikomu
Cons: długość, chcemy więcej
Hiyowy rating: 10/10
2. Gin no Saji 2014
Gatunki: okruchy życia, komedia
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: zima
Ilość odcinków: 11
Pros: bardzo zgrabne połączenie świetnej komedii z okruchami życia, wybitne studium na temat dorastania, poruszające codzienne problemy (pokroju zawyżonych oczekiwań ze strony rodziny), delikatny rozwój wątku romantycznego, muzyka
Cons: długość!
Hiyowy rating: 9/10

3. Gekkan Shoujo Nozaki-kun
Gatunki: komedia, romans
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 12
Pros: niezwykle oryginalni i absolutnie przesympatyczni bohaterowie, bodaj najciekawsze grono, z jakim spotkałam się w moim mangozjebistycznym żywocie, nieprzewidywalność, genialny (GENIALNY) humor, świetny opening
Cons: i po raz kolejny - długość!
Hiyowy rating: 9/10


4. Ping Pong the Animation
Gatunki: sportowe, okruchy życia
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 11
Pros: zagłębienie się w historie każdego z bohaterów w równym stopniu, sam fakt stworzenia interesującej serii o tak nudnej tematyce, wyborni bohaterowie, fantastyczny soundtrack, ciekawy sposób animacji i grafika
Cons: …ale choć ciekawe, momentami była zwyczajnie paskudne
Hiyowy rating: 9/10
5. Jojo's Bizarre Adventure: Stardust Crusaders
Gatunki: akcja, przygodowe
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 24
Pros: interesujące, niecodzienne i zaskakujące rozwiązania fabularne, przy tak prostej osi fabuły, genialni bohaterowie (Polinareff! Kakyoin!), świetny soundtrack, fantastyczny klimat, czysty enjoyment 
Cons: momentami, niechlujna animacja i dość wolny pacing
Hiyowy rating: 8/10
6. Barakamon
Gatunki: komedia, okruchy życia
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 12
Pros: cudowne przedstawienie relacji pomiędzy protagonistą, a Naru, oraz samego procesu zaadaptowania się w nowej społeczności, KLIMAT, prześliczny ending, oczywiście - humor!
Cons: długość, czemu tak mało odcinków
Hiyowy rating: 8/10
7. Fate/stay Night: Unlimited Blade Works (TV)
Gatunki: akcja, przygodowe, fantasy
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 12
Pros: adajnflsdjnfjsdns grafika, Shirou otrzymał zalążek charakteru, dużo najlepszej dziewczynki (Rin, oczywiście, wszakże to jej route), mnóstwo ciekawych dialogów, piękne walki, GRAFIKA
Cons: tak mało Gilgamesha, przerwa w jednym z najciekawszych momentów, spadek jakości animacji w ostatnim odcinku
Hiyowy rating: 8/10


8. Shirobako
Gatunki: okruchy życia
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 24
Pros: tona aluzji i nawiązań, świetny wgląd na produkcję bajek, przesympatyczne bohaterki, realizm przedstawionych wydarzeń, humor!, śliczna grafika (wszakże P.A Works)
Cons: ciężko stwierdzić, seria nie jest jeszcze zakończona (starałam się unikać takowych, jednak Shirobako już w połowie zdecydowanie zasługuje na to miejsce w rankingu)
Hiyowy rating: 8/10


9. Hanamonogatari
Gatunki: komedia, zagadki, supernatural
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 5
Pros: to, co uniwersum Monogatari ma najlepszego - wysublimowany (;-;) fanserwis, inteligentne, interesujące dialogi, świetna grafika, dużo informacji na temat najlepszej dziewczynki (Kanbaru, oczywiście), doskonałe zakończenie
Cons: lekkie idealizowanie Araragiego i jego znikomej roli
Hiyowy rating: 8/10
10. Tamako Love Story
Gatunki: komedia, romans, okruchy życia
Targetowa widownia: shoujo
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 1 (film)
Pros: zachwycająca grafika, przepiękne ukazanie nastoletniego zauroczenia i rozwoju tego uczucia, nadanie historii finału, sympatyczni bohaterowie (brak Dery na plus!)
Cons: film dostaje zakończenie, które jednak pozostawia lekki niedosyt, przydałby się sequel tudzież dosłownie kilka minut więcej
Hiyowy rating: 7/10

.
..

11.Yuuki Yuuna wa Yuusha de Aru
Gatunki: mahou shoujo, fantasy, okruchy życia, dramat
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 12
Pros: prześliczny soundtrack, urocze bohaterki, naprawdę staranna grafika, interesujący zamysł fabularny, spory plottwist, zgrabne manewrowanie dramatem, przeplatając go z beztroskim życiem codziennym
Cons: zakończenie
Hiyowy rating: 7/10

I kilka innych bajek wartych uwagi (kolejność randomowa):
-Shigatsu no Kimi wa Uso (właściwie to miało się znaleźć w zestawieniu, jednakże seria jest niezakończona i mam maleńkie obawy, iż mogą ją do tego czasu zepsuć - niemniej jednak, jeden z moich ubiegłorocznych ulubieńców)
-Sidonia no Kishi
-Shingeki no Bahamut
-Kuroshitsuji: Book of Circus
-Kiseijuu: Sei no Kakuritsu
-Noragami
-Free! Eternal Summer
-Akatsuki no Yona
-Sabagebu!
-Space Dandy

PS Nie łudźcie się, w nadchodzącym roku wszyscy będziemy równymi podludźmi bez życia. Chińskie bajki same się nie obejrzą, nie wmawiajcie sobie. Nie ma za co! Za to nam wszystkim życzę urodzajnych czterech sezonów, jak najmniejszej ilości shitu - niestety, wiele już zapowiedziano, ale to nic, może świetne bajki nam wynagrodzą! Zresztą, z czegoś trzeba się śmiać.

niedziela, 14 grudnia 2014

Gra o Tron w japońskim wydaniu - recenzja Akame ga Kill!!

W alternatywnej rzeczywistości stylizowanej na średniowiecze, nie dzieje się zbyt dobrze. Państwo przymiera głodem, niższe warstwy społeczne (stanowiące znaczną większość populacji) od lat pogrążone są w ubóstwie. Władca zasiadający na tronie w stolicy jest w istocie dzieckiem, kontrolowanym przez niewyobrażalnie brutalnego oraz zdeprawowanego premiera. Niewielka garstka szczęśliwców pławiących się w luksusach to ludzie równie okrutni, nieprzejmujący się losem reszty mieszkańców w najmniejszym stopniu. Publiczne egzekucje na zdrajcach stanu stanowią miejskie rozrywki, nikogo specjalnie nie szokuje widok ukrzyżowanych ciał bądź szafotu spływającego krwią. Do walki z tym chorym stanem rzeczy staje tajemna organizacja, której większość członków uznaje się za wyjątkowo niebezpiecznych, poszukiwanych listami gończymi kryminalistów- Night Ride. Widz zostaje wprowadzony w uniwersum poprzez oczy protagonisty, podróżnego szermierza, którego celem jest poprawa sytuacji w swojej rodzimej wiosce, Tatsumiego. Postanawia więc dołączyć do państwowej armii i zarobić na służbie. Na swej drodze, Tatsumi spotyka obficie obdarzoną przez naturę blondynkę, przedstawiającą się jako Leone, przez którą też zostaje, kolokwialnie mówiąc, wyrolowany. Bez grosza przy duszy, jego ostatnią opcją pozostaje spędzenie nocy na ulicy. Wtem jednak zdarza się Cudowny Cud - lituje się nad nim urocza arystokratka i zaprasza go do własnej posiadłości. Urzeczony tą niewymuszoną uprzejmością, zaznaje spoczynku w wyznaczonej mu komnacie. Cóż, powinnam raczej rzec - próbuje go zaznać. Do domu włamuje się bowiem grupa morderców, w której szybko rozpoznaje Night Ride. Gdy zamordowana zostaje rodzina młodej szlachcianki, Tatsumi staje do walki z czarnowłosą zabójczynią, aby ocalić swoją dobrodziejkę. Tylko że na tym nie koniec niespodzianek. Przerywa bowiem wspomniana już Leone, obnażając przed protagonistą mroczny sekret zaatakowanej posesji. Jak zareaguje on na odór rozkładających się zwłok, wyczuwalny zza drzwi przydomowej szopy...?

Nie będzie chyba ogromnym spoilerem czy zwalającym z nóg zaskoczeniem gdy powiem, iż w wyniku serii opisanych powyżej wydarzeń, Tatsumi przyłącza się do Night Ride. Absolutnie zdegustowany ludzkim zepsuciem, z którym przyszło mu się mierzyć, postanawia wspierać organizację w przeprowadzeniu rewolucji. Pierwszy odcinek zapowiada bajkę raczej ponurą, jeśli nie pokusić by się o nazwanie jej "przeciętniakiem dla edgy nastolatków". Największą jej bolączką jest kompletnie nierówny pacing oraz uciążliwa schematyczność. Przez pierwsze kilkanaście odcinków obserwujemy w zasadzie tę samą historię, w której jedyną zmianą są zmarłe postacie - ale o istnym morzu poległych za chwilę. Schemat wygląda tak - Night Ride wyrusza na misję, którą spełnia z mniejszym lub większym powodzeniem, odnosząc mniejsze lub większe straty. Nie zabrakło czasu dla scen wątpliwie potrzebnych, pokroju wspólnych zakupów, którym to zdarzało się zająć i pół odcinka. Kilka ostatnich epizodów to jazda bez trzymanki, seria gwałtownie przyspiesza, starając się udzielić odpowiedzi na wszystkie trawiące widza pytania oraz pozamykać wątki. Oczywiście, można by się kłócić, czy z dwojga złego, nazbyt pospieszne tempo, za niepozostawiające niedomówień zwieńczenie nie jest czasem lepsze, od urwania serii w kluczowym momencie. A mówiąc o zakończeniu, nieodparcie nasuwa się kolejne, mocno kontrowersyjne posunięcie twórców - odstąpienie od papierowego pierwowzoru. I tutaj można debatować nad jego słusznością, wszak każdy medal ma dwie strony. Historia faktycznie dostała jakiś finał (manga wciąż jest publikowana), tylko czy wodze fantazji nie zostały puszczone nieco zbyt luźno w trakcie realizacji ostatnich dwóch-trzech odcinków? Dobre zakończenie, poprzedzone serią kompletnych absurdów, nie smakuje aż tak przyjemnie.

A ile fantasy w fantasy? Niewiele, szczerze powiedziawszy. Bohaterowie, zarówno Night Ride, jak i Jaegers (organizacja uformowana w celu walki z tymiż buntownikami), posługują się tak zwanym Teigu (nie będę bawić się w tłumaczenie tej nazwy na język polski, nie chcę kaleczyć waszych delikatnych oczu, angielska translacja brzmiała jednak Imperial Arms). Już przy próbie wyjaśnienia ich egzystencji pojawiają się schody - nie dostajemy go bowiem nawet od samej serii. Czterdzieści osiem potężnych broni zostało stworzone sprzed laty w celu obrony Imperium. Jak? Przy użyciu magii. I to by było na tyle. Na ich temat otrzymujemy szczątkowe informacje; pojedynek pomiędzy dwoma użytkownikami niechybnie zakończy się śmiercią jednego z nich oraz żadne Teigu nie jest w stanie wskrzesić umarłego. Ich kształty oraz formy różnią się diametralnie, niektóre nie są nawet fizyczne, część z nich to pełne zbroje, zdarzają się miecze czy rewolwery. Skoro o umarłych mowa, może nareszcie przejdźmy do tej kwestii. Trupem ściele gęsto. I to bardzo gęsto, warto dodać. Zarówno szeregi protagonistów, jak i antagonistów (jakkolwiek by w tej sytuacji nie definiować jednego i drugiego) zmniejszają się wraz z postępem odcinków w zastraszającym tempie. Wnętrzności po ekranie nie latają, ale nadmierna cenzura także nie razi. Na pewno nie można odmówić twórcom odwagi w uśmiercaniu wyjątkowo lubianych bohaterów. Problem polega tylko na tym, że spora część z nich poniosła śmierć całkowicie niepotrzebnie. Ot, niemal w formie fanserwisu, od czasu do czasu usuwana zostawała kolejna postać. Albo i dwie. Ewentualnie cała grupka. To przecież i tak nie wnosiło nic do fabuły. Interesujący zamysł fabularny to wszakże nie wszystko - w tym wypadku, został zrujnowany przez brak pomysłu na wydarzenia, tuszowany krwawą sieczką.

Kolejnym aspektem, o którym niezbędnie muszę pomówić, są właśnie bohaterowie. Już na starcie poznajemy niezwykle rozległe grono. Pałeczkę protagonisty na zmianę przejmują Tatsumi oraz małomówna Akame, którzy zresztą bardzo szybko zawiązują platoniczną przyjaźń. Całą organizacją przewodzi Najenda, posiadająca za rywalkę poznaną w późniejszych odcinkach Esdeath, sadystyczną przywódczynię Jaegers. Jedną z najstarszych członkiń jest wspomniana już Leone, lwica nie tylko z racji formy swojego Teigu. Następna, Sheele, dostaje zbyt mało czasu antenowego, by zauważyć w niej coś więcej,  niż obfity biust. Damskie grono (harem?) zamyka Mine, obowiązkowa tsundere. W początkowym składzie znalazło się jedynie dwóch mężczyzn (za wyłączeniem Tatsumiego), a mianowicie lekkoduszny Lubbock oraz mający lekko, gejowskie zapędy, przesympatyczny Bulat. Jedenasty odcinek wprowadza kolejną dwójkę, mającą wypełnić miejsca poległych w walce. Moją największą sympatię zdobyła charyzmatyczna, a zarazem dość zdystansowana trucicielka, Chelsea. Niewiele mogę powiedzieć o Susanoo, aczkolwiek z niewyjaśnionych powodów, jego kreacja również przypadła mi do gustu. Relacje pomiędzy postaciami to jeden z niewielu aspektów, który powstrzymał mnie przed rzuceniem bajki w kąt już po pierwszych kilku odcinków, choć i tutaj sporo byłoby do poprawy. Poświęcenie dla przyjaciela to na pewno rzecz godna pochwały, tak samo zresztą jak wspieranie ich w ostatnich momentach. Naprawdę przyzwoicie ukazano rozwijające się więzi, przywiązanie postaci do siebie nawzajem wypadło zaskakująco naturalnie oraz zrozumiale. Chara development jest za to praktycznie nieistniejący. Większości postaciom już na początku niewiele brakowało; ja wolałabym jednak zobaczyć jakikolwiek ich rozwój. Tatsumi do końca pozostaje nieuleczalnym idealistą. Pomimo wszystkich wydarzeń, jakie powinny zmienić jego podejście do życia o sto osiemdziesiąt stopni, wciąż jest dość łatwowiernym i często naiwnym chłopcem. Bynajmniej jednak nie można mu zarzucić braku charakteru, nie należy też do niechlubnego grona wymoczków, umie stanąć w obronie samego siebie czy bliskiej osoby, przy okazji w miarę realistycznie oceniając własne umiejętności (a posiada, jak na shounenowego protagonistę, całkiem imponujące).

Proporcjonalnie odwrotnie do tempa akcji, spadała jakość animacji. Podczas gdy pierwszy epizod prezentował się nieźle, walka w ostatnim obfitowała w bezcenne ujęcia, pełne dziwacznych deformacji w oddalonych kadrach. Sama jej choreografia wołała o pomstę do nieba (co można powiedzieć w sumie o wielu z pojedynków w Akame ga Kill!!), cięcia z kilku metrów, walczący znajdujący się niemal wyłącznie w powietrzu (pomimo nieposiadania umiejętności lewitacji), oszczędzanie na animacji poprzez wyręczanie się typowym "rusza się tak szybko, że aż nie widać, narysujmy klatkę w pozycji startowej i podczas samego ataku, będzie super!"  Chara designy wypadły akurat udanie, każda postać wygląda przede wszystkim inaczej. Styl rysowania jest dość prosty, widać co prawda, że do dyspozycji posiadano niewielki budżet, ale i stroje, i Teigu wyglądają naprawdę interesująco. Oczywiście, ubrań nie zmienia nikt. Jakieś pozytywy, tak na dobry koniec? A i znalazłam. Soundtrack. Obie czołówki, wraz z endingami, wpadają w ucho, za to prawdziwa gratka to muzyka w tle. Znalazło się kilka kawałków chóralnych, trochę rockowej gitary - podczas gdy nadawała scenom klimatu, użyto jej zdecydowanie w zbyt skąpych ilościach. Po raz kolejny - szkoda!

Akame ga Kill!! to niemal książkowy przykład zmarnowanego potencjału. Owszem, nie zapowiadał się przełom w japońskiej animacji ani potencjalny klasyk. Oczekiwałam "jedynie" przyzwoitej opowieści o walce z korupcją, posypanej kilkoma moralnymi dylematami na temat dobra i zła. Moje rozczarowanie nie okazało się więc przesadnie bolesne, acz bynajmniej nie nazwałabym seansu wyjątkowo udanym. Seria miewała swoje momenty, potrafiła być klimatyczna, a nawet wzruszająca. To wszystko zginęło jednak pod górą truposzy i widocznym brakiem logicznej koncepcji. Daleka jestem od rekomendacji, pomimo odczuwania delikatnej sympatii względem bohaterów. Ot, niezbyt udany shounen fantasy, jakich wiele. Wyłączając, oczywiście, masowy mord na postaciach. I jeśli dla kogoś właśnie to jest czynnikiem motywującym do seansu - cóż, nie mnie już to osądzać.

Bohaterowie - 6/10
Fabuła - 4/10
Grafika - 5/10
Muzyka - 6/10
Całokształt - 5/10

niedziela, 7 grudnia 2014

Top 10 - rok 2011

1. Mawaru Penguindrum
Gatunki: fantasy, psychologiczne, dramat, romans
Targetowa widownia: wymaga kilku fałdek na mózgu, wskazałabym więc nieco starszego i dojrzalszego widza
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 24
Pros: wielowarstwowość fabuły, idąca w parze ze skomplikowaną metaforycznością oraz symbolizmem, relacje pomiędzy bohaterami, natężenie emocjonalne, grafika, soundtrack, klimat, całokształt, po prostu
Cons: nieco zbytnia szczodrość w obdarzaniu bohaterów Tragiczną Przeszłością
Hiyowy rating: 9/10


2. Steins;Gate
Gatunki: sci-fi, dramat, kryminał
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 24
Pros: MADDO SCIENTISTO HOUOUIN KYOUMA,  oczywiście, włącznie z resztą bohaterów, równie charyzmatycznych, opening, cały soundtrack, schludna grafika, wybitne manewrowanie pomiędzy dramatem, komedią, a kryminałem, przeuroczy wątek romantyczny, doskonałe zamknięcie historii
Cons: niezbyt porywający wstęp
Hiyowy rating: 8/10 (subiektywnie 12/10)


3. Fate/Zero
Gatunki: fantasy, przygodowe, dramat, akcja
Targetowa widownia: seinen?
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 12 (+ drugi sezon, 13)
Pros: w odróżnieniu od Fate/Stay Night - bohaterowie są dorośli, a co najważniejsze, dojrzali, całe grono jest zresztą niewyobrażalnie barwne i interesujące, boska animacja, soundtrack, ukazanie relacji między bohaterami, świetna adaptacja świetnego materiału
Cons: pierwszą serię dosłownie urwano (i to w trakcie walki!111)
Hiyowy rating: 8/10 (za Ridera i Wavera nawet i 10/10)


4. Nichijou
Gatunki: komedia, okruchy życia
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków:  26
Pros: humor, humor, humor, humor, humor, Hakaze, humor, humor, humor, humor, humor, humor, Sakamoto, humor, humor, humor, Animacja, humor, humor, humor, OPENINGI, humor, humor, humor... you get the idea
Cons: none
Hiyowy rating: 9/10
5. Kimi to Boku
Gatunki: okruchy życia, komedia, romans
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 13
Pros: wspaniałe studium życia codziennego, brak niepotrzebnych udziwnień, zero fanserwisu, piękne ukazanie relacji pomiędzy postaciami, bliźniaki, OTP Mary x Chizuru, lekki, acz naprawdę zabawny humor (czy to czasem nie pleonazm...?)
Cons: OTP NIE DOSTAJE HAPPY ENDU (wątek zostaje zwyczajnie zepchnięty na drugi plan)
Hiyowy rating: 8/10


6. Usagi Drop
Gatunki: okruchy życia
Targetowa widownia:  jousei
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków:  11
Pros: rozczulająca atmosfera, bardzo spokojny i odprężający klimat, lekki humor, przesłodki ending, realizm
Cons: długość, aczkolwiek patrząc na zakończenie mangi - może to i lepiej...
Hiyowy rating: 7/10
7. Tiger & Bunny
Gatunki: fantasy, okruchy życia
Targetowa widownia:
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 25
Pros: KLIMAT!, świeżość i niesztampowość, nowe spojrzenie na typową bajkę o superbohaterach, ukazanie życiowych potyczek bohaterów oraz relacji pomiędzy nimi, soundtrack
Cons: pewna przewidywalność i powtarzalność, koszmarne CGI
Hiyowy rating: 7/10
8. Chihayafuru
Gatunki: sportowe, okruchy życia
Targetowa widownia: shoujo
Sezon wydawniczy: jesień
DoIlość odcinków:  25 (+ drugi sezon)
Pros:  zostaje zachowany balans pomiędzy sportówką, romansem, a okruchami życia oraz komedią, pojedynki karuty są pasjonujące, dowiadujemy się bardzo wiele o każdym z bohaterów, nawet drugoplanowych, soundtrack oraz chara designy
Cons: główna bohaterka jest wyjątkowo niedojrzała emocjonalnie
Hiyowy rating: 8/10 (once again, subiektywie - 11/10)
9. Hanasaku Iroha
Gatunki: okruchy życia, dramat, komedia, romans
Targetowa widownia: seinen
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków:  26
Pros: świetny chara development postaci, istny galimatias uczuciowy, niesprawiający wrażenia niczym z Mody na Sukces, oryginalna tematyka, w którą seria zgłębia się wybitnie dobrze, satysfakcjonujące zakończenie, zapierająca dech w piersiach grafika oraz animacja
Cons: zdecydowanie odradzam miłośnikom pościgów i wybuchów
Hiyowy rating: 8/10


10. Hotarubi no Mori e
Gatunki: dramat, romans, okruchy życia
Targetowa widownia: shoujo
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 1
Pros: mówiąc krótko - proste, niedługie, a niewyobrażalnie skuteczne, nieskomplikowanie to naprawdę największa zaleta, wzruszające, z nienachalnym morałem
Cons: potwierdzone w praktyce -  przydługawy wstęp może zwyczajnie wynudzić
Hiyowy rating: 8/10


UPDATE
Doprawdy nie mam pojęcia, w jakich okolicznościach i z jakiej przyczyny to się stało, jednakże podczas tworzenia powyższej listy, kompletnie zapomniałam o istnieniu sezonu zimowego - stąd naturalnie wynika brak Level E oraz Madoki. Wyobraźcie sobie obydwie pozycje w dowolnym miejscu zestawienia, wedle własnego uznania. 

Latynoski Kopciuszek - recenzja Michiko to Hatchin

Nie tak dawno temu, za pustyniami i oceanami, żyła sobie Kopciuszek, zwana również Haną Morenos. Życie jej nie oszczędzało; przybrana rodzina (o prawdziwej danych brak) od najmłodszych lat urządzała sobie z niej prywatną służącą, rodzeństwo na dodatek kozła ofiarnego. Ale Hana egzystowała przecież w bajce; szczęście musiało się do niej w końcu odwrócić! I tak pewnego, zanurzając łyżkę w skromnym posiłku, jej oczom ukazała się ciemnoskóra nieznajoma w skąpym odzieniu. Nie, obiad nie zawierał psychotropów - kobieta i jej motor, korzystając z okna (zamkniętego, notabene), wtargnęli do domu, okupując tymczasowo stół. Prezentując zdjęcie noworodka, przybyszka żąda przekazania dziewczynki imieniem Hana - niewiele myśląc, gotowa zrobić bardzo wiele, aby tylko wyrwać się ze swojej piekielnej codzienności, chwyta dłoń kobiety i obydwie opuszczają mieszkanie, udając się w bliżej nieokreślonym kierunku. Jest Kopciuszek, mamy i dobrą wróżkę - czas na księcia, prawda? Cóż, tutaj nieco odstępujemy od baśni, bowiem celem podróży obu pań będzie odnalezienie ojca Hany, jak objaśnia jej porywaczka, a właściwie wybawczyni, przedstawiająca się jako Michiko. Kontynuując swoją opowieść, Michiko objaśnia, iż jest zbiegłą (równoznaczne z "poszukiwaną") kryminalistką, poszukującą swojej życiowej miłości, Hiroshiego Morenos, oraz jego zaginionej córki, której jedyne zdjęcie, jako noworodka, przekazała jej matka dziewczynki. No dobrze, jedna pozycja odhaczona, teraz pora na faceta. Istnieje jednak pewien problem. Hiroshi nie żyje. Nie, nie żartowałam! Domniemany ojciec naszego "Kopciuszka" naprawdę jest martwy. Na śmierć. Tak w każdym razie brzmi oficjalna wersja, w którą Michiko nie chce uwierzyć. Ile ma w swoim przekonaniu słuszności? Jeszcze się przekonamy. Jedno jest pewne - to będzie długa, a przy tym bardzo interesująca podróż.

Wystarczy rzut oka by utwierdzić się w przypuszczeniach, jakie prowokować może opening - bynajmniej nie mamy do czynienia z typowym settingiem zazwyczaj używanym w anime, jak chociażby współczesne, mniej lub bardziej postoapokaliptyczne, Tokio. Zamiast tego nasze bohaterki przemierzać będą szosy państwa przypominającego nieco Brazylię. W żadnym wypadku nie jest to jedyna rzecz wyróżniająca Michiko to Hatchin w nawale podobnych. Hanie i Michiko przyjdzie spotkać na swojej drodze całą masę ludzi, każdemu poświęcono przynajmniej odcinek. Epizodyczność jest tutaj zaletą, wraz z nowo odwiedzonym miastem bądź nowo poznanym bohaterem, widz zostaje wprowadzony w kolejną historię, mniej lub bardziej związaną z głównym wątkiem, czyli oczywiście, poszukiwaniem zaginionej miłości Michiko, Hiroshiego. Przewija się w nich ogrom wątków, jak handel narkotykami, prostytucja, ale i przyjaźń czy poświęcenie. Kraj, w którym dzieje się akcja serii, jest skorumpowany, biedny, niemal żyjący gangsterskimi potyczkami, choć z drugiej strony, niezwykle barwny, pełen festiwali oraz kolorów. Ciężko nazwać go pięknym, do szczęścia większości ludziom daleko i właśnie na tym polega kunszt kreacji tego świata przedstawionego. By przeżyć, społeczeństwo posuwa się do kradzieży, dystrybucji nielegalnych przedmiotów czy sprzedawania własnego ciała. Ich realia są brutalne, nietrudno więc zrozumieć zachowanie poszczególnych postaci. Tym właśnie bardziej cieszą małe rzeczy, rzadka, bezwarunkowa uprzejmość. Słodko-gorzki klimat utrzymuje się aż do zakończenia, w którym to emocje osiągają apogeum, a w momencie gdy sądzimy, że nic nie zabije tego smaku goryczy, jedna scena przywraca uśmiech.

Kolejną przyczyną sukcesu Michiko to Hatchin są bohaterowie. Jako pierwszą z pary protagonistek poznajemy dziesięcioletnią Hanę, jak na swój wiek, niebywale dojrzałą oraz obytą. Czemuż tu się jednak dziwić, życie jej nie oszczędzało, zmuszając do przedwczesnego porzucenia dzieciństwa. Nie znaczy to jednak; iż jej charakter nie ma już szans na rozwój - pomimo bycia naprawdę inteligentną, wciąż jest dzieckiem, które wiele o świecie nie wie. Wraz z postępem odcinków, obserwujemy jej przemianę, dorasta na oczach widza. Dużą zasługę ma w tym Michiko, z którą dość szybko zacieśniają więzi, utrzymując coś na kształt matczyno/siostrzano-córkowej relacji. Zresztą, ona sama jest nie mniej ciekawsza od Hany, choć może jej chara development nie zostaje aż tak wyeksponowany oraz znaczący. Musimy pamiętać, iż mamy do czynienia z dorosłą kobietą, jednakże nawet ona zmienia się pod wpływem swojej małej podopiecznej. Przeszłości Michiko poświęcono zaledwie kilka flashbacków, niby dowiadujemy się o niej całkiem sporo, głównie na temat znajomości z obecną przeciwniczką, a niegdysiejszą rywalką oraz przyjaciółką. Sam jej charakter można podsumować dość krótko - typowa latynoska. Za nie zawsze przemyślane czyny odpowiada temperament, jest twardą, niezależną kobietą lub przynajmniej takie sprawia wrażenie. Ma w sobie coś z dziecka, pewną naiwność, co ma swoje odzwierciedlenie w całej wyprawie obu pań; gonienie za nieżywą osobą jest wszakże czynem cokolwiek szalonym. Łatwo zauważyć kontrast ich osobowości, sprawdza się więc stare prawidło - przeciwieństwa się przyciągają.

Metaforyczną wisienką na torcie, kropką nad "i", nazwijcie to jak chcecie, jest naturalnie, oprawa audiowizualna. Każdy z odcinków otwiera wybitny, jazzowy kawałek, zwieńczeniem jest natomiast nieco spokojniejszy utwór w bardziej popowych klimatach. Nie ma co się oszukiwać, soundtrack to nie typ muzyki, którą nuciłabym sobie pod nosem dzień i noc. Idealnie ujmuje go dość nieprofesjonalny przymiotnik - dziwny. W swojej osobliwości, perfekcyjnie wpasowuje się natomiast w klimaty Michiko to Hatchin. Dzieli się również na dwie części; lekko kiczowatą, festiwalową muzykę (Coisa no.11, Voce Sabe, Ritmo Suado), coś pomiędzy elektroniką, a hip-hopem (Calca da Ginastica, Dulcimin', Pra te libertar) oraz naprawdę urodziwymi, spokojnymi i klasycznymi utworami, głównie wykonywanych na instrumentach strunowych, wpadającymi w jazz, sambę czy reggae (Desleixado, Gangorra, Cuidado!!), soundtrack zawiera również cudowne melodie, wprawiające w zadumę, z nutką sentymentalności, jak Desencanto tudzież Castelo de Cristal. Moim personalnym ulubieńcem pozostało Sozinho, wykonane na gitarze elektrycznej - ot, przywołuje wspomnienia związane z serią. Różnorodność zachwyca, OST jest niewyobrażalnie rozległe, nawet po przesłuchaniu go kilka razy, wciąż odkrywałam nowe utwory. Jako całość sprawdza się mistrzowsko, nadaje poszczególnym scenom niepowtarzalnej atmosfery, pozwalającego jeszcze lepiej wczuć się w klimat świata przedstawionego. O grafice nie mam do powiedzenia równie wiele, możecie odetchnąć z ulgą. Michiko to faktycznie piękna kobieta, chara designy są bogate, a bohaterowie często zmieniają stroje. Tła cieszą bogactwem szczegółów, zarówno odrapane ruiny budynków, jak i pustynne widoki prezentują się równie efektownie. Animacja stoi na przyzwoitym poziomie, co prawda przysłowiowych fajerwerków (obiecuję, koniec z tą poetyckością na dziś) nie uświadczymy, ale i nie uraczono nas zdeformowanymi kadrami czy statycznymi klatkami.

Kto mógłby potencjalnie zachwycić się tą serią? Cóż, myślę, że niemal każdy nieco bardziej wyrobiony widz. "Okruchy życia z akcją" to niezbyt rozbudowany "gatunek", toteż Michiko to Hatchin podwójnie stanowi swoistą perełkę. Czy mamy do czynienia z serią idealną? Niemalże. To prawda, poszczególnie historie mogły wymagać dopracowania (jedna nigdy nie dostała finału, ot, kolejny odcinek traktował o czymś kompletnie innym, jak gdyby w poprzednim nic się nie wydarzyło), za to ogółem ciężko dopatrzeć mi się jakichkolwiek znaczących wad. Zapraszam do podróży, miejsc starczy dla wszystkich!

Fabuła - 9/10
Bohaterowie - 10/10
Grafika - 8/10
Muzyka - 10/10
Całokształt - 9/10

niedziela, 23 listopada 2014

Ważne Ogłoszenie

Z powodu poważnej awarii sprzętowej w biurze redaktor naczelnej (innymi słowy, zepsuł mi się komputer), Hiyolandia zostaje zawieszona na czas nieokreślony. Mówiąc "nieokreślony" mam na myśli cokolwiek pomiędzy tygodniem, a... kilkoma miesiącami. Postaram się zgromadzić interesujący materiał, aby opublikować go tuż po otrzymaniu nowej maszyny. W progresie posiadam m.in. dwa zestawienia top 10, pełnowymiarową recenzję oraz poradnik cosplayowy. Wybaczcie.

Tymczasem, zapalmy znicz dla mojego wieloletniego drucha, który dnia dziewiętnastego listopada roku dwa tysiące czternastego odszedł do lepszego świata, pozostawiając mnie w nieopisanym bólu i niezmierzonej rozpaczy. Żegnaj {*}

     

niedziela, 16 listopada 2014

Top 10 - rok 2012.

1. Shinsekai yori
Gatunki: dramat, kryminał, przygodowe, psychologiczne
Targetowa widownia:
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 25
Pros: oryginalność i głębia fabuły, doskonałe zagłębienie się w psychikę bohaterów, soundtrack, odważne posunięcia, perfekcyjne zakończenie, KLIMAT, nieprzewidywalność, doskonałe operowanie dramatem, bez sprawiania wrażenia przekombinowanego
Cons: niedopowiedzenie wątku Marii i Mamoru
Hiyowy rating: 9/10
2. Sakamichi no Apollon
Gatunki: okruchy życia, dramat, romans, muzyczne
Targetowa widownia: josei
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 12
Pros: soundtrack (Apollon Blue, Moanin', Someday my prince will come etc.), odprężająca atmosfera, piękne przedstawienie przyjaźni, młodzieńczego zauroczenia oraz więzi pomiędzy rodzeństwem, bardzo dopracowana grafika, niewymuszony humor, niewidowiskowe, acz poruszające zakończenie
Cons: mała ilość czasu ekranowego poświęcona Juinchiemu i Yurice
Hiyowy rating: 9/10

3. Mahou Shoujo Madoka Magica: Rebellion
Gatunki: przygodowe, dramat, fantasy, thriller
Targetowa widownia: -
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 1 (film)
Pros: prowadzenie filmu z perspektywy Homury wprawia widza w równą niepewność, wybitny soundtrack oraz animacja, wielki TWIST pod koniec, film po prostu stanowi bardzo dobrą kontynuację bardzo dobrej serii
Cons: zakończenie jest dość otwarte
Hiyowy rating: 9/10
4. JoJo's Bizarre Adventure (2012)
Gatunki: akcja, przygodowe, supernatural
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 25
Pros: DIIIIIIIIIIO BRANDO, klimat, OST, kompletna nieprzewidywalność i niesztampowość, oryginalne rozwiązania fabularne, cały arc Battle Tendency bohaterowie (Caesar, Joseph Joestar, Erina i tak dalej)
Cons: cały arc Phantom Blood jest nudnawy w porównaniu z kolejnymi
Hiyowy rating: 8/10
5. Danshi Koukousei no Nichijou
Gatunki: komedia, okruchy życia
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: zima
Ilość odcinków: 12
Pros: humor, humor i jeszcze raz - humor, absurdalność, randomowość, różnorodność osobowości bohaterów, pomimo ich ogromu, każdy z nich jest na swój sposób interesujący i sympatyczny, oryginalność gagów po raz kolejny - humor
Cons: długość, drugi sezon much appreciated
Hiyowy rating: 8/10
6. Tsuritama
Gatunki: komedia, okruchy życia, sci-fi
Targetowa widownia: must watch for all
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 13
Pros: bogata kolorystyka i ciekawe eksperymenty graficzne, przedstawienie rozwijającej się przyjaźni pomiędzy bohaterami, sami bohaterowie (Yuki ♥ babcia Haru ♥ Tapiooooca ♥), nieskomplikowana, acz wciągająca fabuła, przeurocze zakończenie
Cons: dowiadujemy się stosunkowo niewiele o Akirze
Hiyowy rating: 8/10

7. Binbougami ga!
Gatunki: komedia, fantasy, parodia
Targetowa widownia: shounen
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 13
Pros: nawiązanie i parodiowanie wielu innych bajek (Jojo, Death Note, One Piece, Naruto, Lupin, Rosario + Vampire etc), bohaterowie once again, naturalnie, humor, nienachalny morał
Cons: długość once again, zapowiedź z ostatniego odcinka to definitywny troll (i parodia drugiego sezonu To Love Ru), a szkoda
Hiyowy rating: 8/10

9. Hyouka
Gatunki: okruchy życia, detektywistyczne (;-----;)
Targetowa widownia: whoever, basically
Sezon wydawniczy: wiosna
Ilość odcinków: 22
Pros: bycie trollbajką od KyoAni, spokojna atmosfera, fantastyczny protagonista, delikatny wątek romantyczny, grafika, po prostu... trzeba zobaczyć, żeby zrozumieć c:
Cons: ostatecznie nigdy nie domknięto/rozwinięto wątku romantycznego
Hiyowy rating: 7/10
10. Psycho-Pass
Gatunki: detektywistyczne, dramat, kryminał, sci-fi
Targetowa widownia: seinen
Sezon wydawniczy: jesień
Ilość odcinków: 22
Pros: szczegółowe objaśnienie świata przedstawionego, bez uciekania się do bełkotu pseudonaukowego, chara development bohaterów, soundtrack, mhroczna atmosfera (to nie miała być ironia [teraz jeszcze bardziej tak brzmi])
Cons: fabuła się po prostu urywa, acz dostaliśmy drugi sezon, nie dowiadujemy się wiele o niektórych bohaterach (np. Kagarim)
Hiyowy rating: 8/10

.
..
...

11. Kokoro Brokoro Connect
Gatunki: dramat, komedia, romans, supernatural, okruchy życia
Targetowa widownia:
Sezon wydawniczy: lato
Ilość odcinków: 13 + 4 Michi Random
Pros: interesujące założenie fabularne, różnorodność charakterów postaci, kilka świetnych twistów, wybitne przedstawienie relacji pomiędzy bohaterami oraz ich emocji, najlepsza dziewczynka wygrywa
Cons: na definitywne zakończenie (w Michi Random) musieliśmy czekać kilka miesięcy, grafika przeżyła kila drastycznych spadków jakości
Hiyowy rating: 7/10

Podsumowanie sezonowe (?)
Zima - 1
Wiosna - 3
Lato - 2
Jesień - 4

Półmetek jesieni 2014.

Śmiało mogę rzec, iż na chwilę obecną, jesień to prawdopodobnie najlepszy sezon w tym roku. Przyniósł ze sobą serie bardzo różnorodne, a wybranie własnego top 10 było dla mnie raczej niełatwym zadaniem. O ile znajdę czas wolny, zabiorę się również za Nanatsu no Taizai, o którym również słyszałam wiele dobrego. Przejdźmy jednak do konkretów.

Akame ga Kill! - wraz z postępem odcinków, a co z tym (czasem) równoznaczne, fabuły, obsada po raz kolejny traci członków. Nie będzie chyba wielkim spoilerem gdy wyjawię, iż straty odnosi zarówno Night Ride jak i Jeagers. We wspomnianej już fabule nie zachodzą większe zmiany -  wciąż praktycznie nie istnieje. Ot, dobrzy-źli zabiją członka złych-dobrych, tamci się odwdzięczą i tak w kółko. Co ciekawe, mnie ta specyfika chyba odpowiada. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest dobra bajka. Bynajmniej. Nieźle sprawdza się natomiast jako sezonowe oglądadło, ot, można obejrzeć choćby dla zaspokojenia ciekawości, kto pożegna się z życiem w kolejnym odcinku.

Akatsuki no Yona - a więc przeglądam sobie chart na jesień kilka miesięcy temu i moim oczom ukazuje się dziewczę z kataną, otoczone wianuszkiem urodziwych chłopców. Naturalnie, Akatsuki no Yona zostało moim must watchem, bowiem nie możliwości, abym z własnej woli przegapiła głupkowaty reverse harem. Nadszedł dzień premiery, odpalam odcinek i tym razem, moich uszu dobiega bodaj najpiękniejsza melodia openingu, jaką słyszałam od wielu sezonów. Niezrażona niewątpliwymi walorami czołówki, wszakże nawet najgorsze szmiry miewały niezłe soundtracki (Vampire Knight, żeby daleko nie szukać), oglądam dalej. Odcinek postępuje, a w raz z jego zakończeniem, nadchodzi TWIST. Mało tego - oprócz zatrważającego TWISTU, zawartość sama w sobie wypadła iście intrygująco. I tak mija już szósty, a moja ekscytacja tym tytułem tylko wzrasta. Rozwijany w tle Spisek zaczyna nabierać sensu, postacie natomiast wielowymiarowości i charakteru - chara development, szczególnie naszej rozkapryszonej księżniczki, przebiega bardzo pomyślnie. Dzwoneczkowy, skrzypcowy, harfowy i tak dalej OST zachwyca, zaledwie nieco słabiej z grafiką, podczas gdy większość postaci wygląda prześlicznie (a szczególnie właśnie Yona), tła, pomimo ogromnego pola do popisu dla grafików, nie powalają na kolana, nie można im za to odmówić schludności. Reasumując - jedno z najmilszych zaskoczeń sezonu. Pacing może i wolny, stąd moje obawy, czy cały materiał (piętnaście tomów mangi, na szczęście, zakończonej) zostanie zawarty w marnych dwudziestu czterech odcinkach, jednak pozwala na dogłębne zapoznanie się z bohaterami.

Amagi Brilliant Park - sytuacja, rzekłabym, niemal bliźniacza jak w powyższym przypadku. Przed rozpoczęciem sezonu, I was like "Dobra, nowa bajka od KyoAni, brzmi trochę absurdalnie, pewnie tak też wyjdzie, ale obejrzę dla grafiki". Bardziej w błędzie być nie mogłam, bowiem wyszła naprawdę sympatyczna komedia! W sprawie grafiki naturalnie miałam rację, otrzymaliśmy istny cukierek dla oczu. Humor jest świetny, przeszkadza nieco fanserwis, na szczęście, dozowany z rozwagą. Opening zapowiada również Mhroczną Intrygę, a jak wiadomo, Mhroczne Intrygi nigdy nie pasują do tego typu bajek. Miejmy nadzieję, że to tylko moje niesłuszne przypuszczenia.

Bonjour♪Koiaji Pâtisserie - adaptacja otome! Otome! Yay! Bisze sparklują przy okazji pieczenia ciasteczek, heroina udaje posiadaczkę fałdek na mózgu, ale my tam wiemy swoje. Można się pośmiać, polecam.

Danna ga Nani wo Itteiru ka Wakaranai Ken - ot, komediowa krótkometrażówka. Perypetie młodego małżeństwa faktycznie bywają całkiem zabawne, serii zdecydowanie służy taki, a nie inny format. Nothing special though.

Denki-gai no Honya-san - this. is. incredible. Tak incredible, jak tylko mogą być przygody pracowników księgarni, a konkretnie działu z hentajowymi mangami. Mamy miłośniczkę wszelakich zombie, Protagonistę-Takiego-Jak-Ty #2314, wiecznie sfrustrowaną mangaczkę, Hentajowego Boga i kilku innych. Zresztą, bohaterowie nie mają nawet imion. Wystarczą im ich zjechane osobowości. Absurdalne, na pewno, głupie, może trochę, ale idealne do wyłączenia komórek mózgowych i zanoszenia się gromkim rechotem co kilka chwil.

Hio-tan~

Donten ni Warau - nie żebym spodziewała się poważnej, dojrzałej opowieści o samurajach w stylu Saraiya Goyou. Nie żebym oczekiwała komedii pokroju Gintamy. Ni to pies, ni wydra, na pewno nie zaczęło się dobrze. Pomimo ślicznych chara designów, od animacji czuć biedą, a cała bajka rozpoczyna się od fillera. Gdzieś w okolicach czwartego odcinka faktycznie zaobserwowałam poprawę, wciąż jednak nie umiem wykrzesać z siebie specjalnie ciepłych uczuć względem tej serii. Jak dla mnie meh.

Fate/stay night: Unlimited Blade Works - w roku 2006, prawdopodobnie najbardziej urodzajnym roku w historii chińskich bajek, wyemitowano Fate/Stay Night, niespecjalnie udaną (za to okraszoną wybitnym soundtrackiem i genialną, jak na tamten rok, animacją) adaptację jednej z najsłynniejszych i najbardziej cenionych visual novel. Cztery lata później uraczono nas równie niepowalającą, filmową ekranizacją innej ścieżki, Unlimited Blade Works. Pomijając doskonały prequel, Fate/Zero, z 2011 i 2012, po kolejnych czterech, jesienią roku 2014 otrzymaliśmy telewizyjną wersję wydarzeń z UBW. Najlepsze dzieło z uniwersum Fate? Cóż, to się okaże. Póki co, jest bardzo dobrze, acz F/Z wciąż stoi półkę-dwie wyżej. Type-Moon zawsze słynął z wysokiej estetyki swoich bajek. Nawet spodziewając się czegoś pięknego, UBW 2014 wciąż ma szansę zachwycić. Mówię serio. Ta grafika, ta animacja, majstersztyk.  Gdyby zamiast ograniczania, kompletnie wyciąć rolę Shirou, byłoby niemal perfekcyjnie.

Gugure! Kokkuri-san - czyli kolejna bajka, która miewa swoje momenty, ale ogółem jest mocno przeciętna i pewnie zapomnę o niej wraz z zakończeniem sezonu. Nie mogę się wyzbyć uczucia przypadkowości w niektórych odcinkach, ot, jeden gag się kończy, ni z gruchy, ni z pietruchy, przechodzimy do kolejnego. A Kohina nieco działa na nerwy.

Inou-Battle wa Nichijou-kei no Naka de - Trigger chyba nie umie into adaptacje. I znowu - teoretycznie tragedii nie ma, tylko czy właściwie skrajne serie nie są bardziej interesujące? Owszem, wolałabym coś po prostu, bezdyskusyjnie beznadziejnego. Inou Battle jest dla mnie ciężkie do oceny; bohaterowie są całkiem sympatyczni, cała ta sztampowość jeszcze jako-tako daje radę i to właściwie wszystko. Typowe 5/10, not quite sure how to feel about this.

Kiseijuu: Sei no Kakuritsu - po raz kolejny, liczyłam na porządny horror. Znowu srodze się zawiodłam, na szczęście, nie otrzymaliśmy gniota pokroju Tokyo Ghoula. Jest logicznie, fabuła może nie porywa, a główny bohater swoją nijakością raczej nie wzbudza wielu pozytywnych emocji. Następuje parę Twistów, szczególnie w odcinku szóstym, a opening obiecuje Przemianę Shinchiego. It's all right, but nothing beyond that yet.

Log Horizon 2nd Season - syndrom emo dopada każdego. Niestety, dopadł nawet przesympatycznych bohaterów przesympatycznej bajki. Deen, piss off. Zmiana studia poskutkowała nie tylko innym stylem rysowania bohaterów (a szczególnie bohaterek), ale i innym klimacie, a tego już nie zdzierżę. Robi się coraz bardziej smętnie, to już nie ta sama seria, w której postacie beztrosko smażyły hamburgery. Poziom nie spadł aż tak drastycznie, mimo to, niesmak pozostaje. Smutno.

Mushishi Zoku Shou 2nd Season - Mushishi to po prostu Mushishi. Mogłoby trwać w nieskończoność. Wybitna seria.

Ookami Shoujo to Kuro Ouji - od dłuższego już czasu, w shoujo istnieje pewien chory trend na sadystycznych biszów. Naturalnie, nie ma nic zdrożnego w lekkich uszczypliwościach. Zdecydowanie to w każdym razie lepsze od bezpłciowych "ideałów".  Są jednak skrajności tak obrzydliwe, jak Kyouya Sata z Ookami Shoujo to Kuro Ouji. Nasz tytułowy Mroczny Książę jest chamem, któremu powinno się zabronić funkcjonowania w normalnym społeczeństwie. Przewyższa go jedynie pamiętny Irie z Itazura na Kiss, jednak jego naprawdę ciężko byłoby kiedykolwiek przebić w byciu przysłowiowym członkiem. Dużo gorsze są natomiast ich wielbicielki, czyli w tym wypadku, Erika Shinohara. Nazwanie ją Wilczycą wciąż powoduje u mnie niekontrolowane salwy śmiechu. Otóż Erika jest skończoną idiotką, bez jednej, pojedynczej, fałdki na mózgu. Kyouya pomiata nią jak brudną ścierą (szczerze powiedziawszy, okazuję więcej szacunku szmatkom), a ta skretyniała ameba bez chwili wahania wykonuje każde jego polecenie, osiągając pełnię szczęścia przy każdym geście "dobroci" ze strony swojego "księcia". Nazwanie jej zauroczenia "irracjonalnym" to zdecydowanie za mało. Sata reprezentuje sobą absolutne zero, ale Erice naprawdę do niego niedaleko. Dziewczyna tak rozpaczliwie poszukiwała przyjaciółek, iż nie widziała nic przeciwko głośnym przechwałkom na temat nieistniejącego chłopaka i ich, obviously, równie wyimaginowanego życia seksualnego. Mało tego, posunęła się do sfotografowania przypadkowego przechodnia, gdy jej podejrzliwe "przyjaciółki" (Futaba z Ao Haru Ride posiadała równie oddane koleżanki) poprosiły o zdjęcie jej ukochanego. Takich ludzi powinno trzymać się w zakładach psychiatrycznych. Tak, w głębi ducha, on na pewno ją kocha. Tylko wstydzi się do tego przyznać. My ass. Tragedia.  

Orenchi no Furo Jijou - screamo w openingu, sama jego animacja, wygląd i zachowanie głównych bohaterów. Na geniusz Uteny, niech mi ktoś powie, że to nie jest spin-off Free! A bajka śmieszkowata. Nie zawsze w pozytywnym sensie, ale osobiście tego oczekiwałam.

Psycho-Pass 2 - to drugi sezon Psycho-passa. Ale mam problem. Owszem, opening jest genialny, ending to cudo, pierwszy odcinek, w którym jesteśmy świadkami gigantycznego chara developmentu Akane od pierwszej serii - fantastyczny, a seria zapowiada się naprawdę obiecująco... No właśnie, zapowiada. A wyemitowano już ponad połowę. Wątek z Kamuiem (Kamuim? whatever) ciągnie się już zdecydowanie zbyt długo. Sam bohater zresztą wypada bardzo blado na tle innych, zamiast sprawiać wrażenia intrygującego. Zrobiło się za to krwawo, nawet bardzo. Czyżby Urobutcher próbował maskować brak oryginalnych pomysłów na kontynuację sieczką? I hope not. No cóż, czas pokaże. Póki co, czekam na jakąkolwiek wzmiankę o Kougamim.

Selector Spread WIXOSS - podobało mi się zakończenie pierwszego sezonu. Pomimo niechęci do samej bajki, zakończenie było pro. Takie urocze "Wszyscy zginęli, a wielkie Poświęcenie na nic się zdało". No i postanowiono stworzyć drugą serię, nie zważając na to, iż 3/4 pierwszej było po prostu nudne. Zaczęło się wcale nieźle, ot, szału oczywiście wciąż nie ma, ale da się obejrzeć. Miałam nawet nadzieję na jakieś rozwinięcie głównego wątku, odkrycie jeszcze większych i jeszcze mroczniejszych sekretów WIXOSS, a tu dostajemy miotającą się i płaczącą za Tamą Ruuko. Za to LRIG Chiyori przemawia głosem Arai Satomi i to chyba największa zaleta tej serii. STAFF zdecydowanie nie umie już into dobre bajki.

Shigatsu wa Kimi no Uso - ten opening. Jest piękny. Ta muzyka. Jest piękna. Ten klimat. Jest piękny. Ta bajka. Jest po prostu piękna. Dawno nie oglądałam romansu, w którym uczucia bohaterów zostały ukazane w tak naturalny sposób, zauroczenie, zazdrość, niepewność czy frustracja. Cudowne okruchy życia, jedne z lepszych w tym roku, wyszło nawet lepiej, niż się spodziewałam. Niespecjalnie chyba tylko z grafiką, o ile  w przybliżeniu postacie wyglądają naprawdę schludnie, a kolorystyka i tła są śliczne, to w oddalonych kadrach zaczynają się nieco deformować, najgorsze są chyba znikające oczy. Do tego dłonie Arimy grającego na fortepianie są w CGI, co potwornie gryzie się z tradycyjnymi chara designami i nie oszukujmy się, CGI prawie zawsze wygląda po prostu źle. Mimo wszystko - dla tak fantastycznej serii, zdecydowanie warto przeboleć widoczne cięcia budżetowe.

Shingeki no Bahamut: Genesis - bajka na podstawie karcianki? Honestly, why not. Szczególnie tak dobra bajka. Walki z użyciem magii, w towarzystwie świetnego soundtracku, animacji, dużej dawki humoru oraz przede wszystkim - charyzmatycznych, oryginalnych i pełnokrwistych bohaterów!
FAVARO!


Shirobako -  po wątpliwie przyjemnym, acz definitywnie bogatym we wrażenia seansie Glasslip, delikatnie mówiąc, obawiałam się, cóż takiego P.A Works może jeszcze wykrzesać z mózgów swoich kreatywnych pracowników. W zadumę wprawiała już sama idea, piątka dziewcząt marząca o karierze w przemyśle anime. Reasumując, zapowiadał się taki gorszy Kejon. Shirobako to jednak kolejne z wielkich zaskoczeń tego sezonu. Na samym starcie dowiadujemy się, iż bohaterki są dorosłe, a ich życiowe ambicje nie tak oddalone, gdyż wszystkie stawiają już swoje kroki w wybranych dziedzinach. Dostajemy niewyidealizowany wgląd na produkcję bajek, okraszony spokojnym humorem oraz sympatycznymi postaciami. Zacna bajka, do recommend.

Sword Art Online II - uwaga - walka w jednym z najnowszych odcinków trwała prawie pół odcinka. Nie trzydzieści siedem sekund, pół odcinka. Niespecjalnie polepszyło to moją opinię na temat tej żenady, szczególnie obserwując straszliwy spadek jakości grafiki.

Ushinawareta Mirai wo Motomete - Shitest Animation of the Season Award. Chłopiec i jego harem, wydanie kolejne - z rozmachem skopane. Nie tylko głupie, ale i wyjątkowo irytujące oraz przewidywalne do bólu. Protagonista - niedomyślny idiota, na harem składa się wielkooka kretynka z amnezją, opanowana ojou-sama, Przyjaciółka z Dzieciństwa i chyba ktoś jeszcze, ale szczerze powiedziawszy, nie pamiętam. Kto by jednak przejmował się dziewczynami tak kompletnie bez wyrazu i polotu. Wątek supernatural nie sprawia wrażenie intrygującego, a zupełnie niepotrzebnego. Oprawę audiowizualną pozwolę sobie pominąć milczeniem.

World Trigger - Shitest Animation of the Season Award - Runner up. Już abstrahując od paskudnej grafiki, jak powyżej, aż brak słów, żeby opisać obrzydliwość wszechobecnego CGI, mam wrażenie, jakobym oglądała zlepek wielu bajek, bardzo nieudolnie połączony w jedną serię, podobnie jak w Hamatorze. Trochę tu z Darker than Black, Tiger & Bunny, Nobunagun, Kiseijuu, Bokurano, ale nawet z potencjalnie dobrych składników, można stworzyć paskudny produkt końcowy. Tak też jest w tym przypadku.

Yama no Susume 2nd Season - poziom został utrzymany, wciąż jest równie sympatycznie. Co tu dużo mówić, naprawdę przyjemna bajka.

Hiyowe top 10 so far:

1. Mushishi Zoku Shou 2nd Season
2. Shigatsu wa Kimi no Uso
3. Akatsuki no Yona
4. Shingeki no Bahamut: Genesis
5. Shirobako
6. Amagi Brilliant Park
7. Psycho-pass 2
8. Fate/Stay Night: Unlimited Blade Works
9. Log Horizon 2nd Season
10. Denki-gai no Honya-san